Ain’t that sweet? HAHAHA! Kahit hindi kami nagkikita these past weeks, everyday naman kami magka-tweet/text/bbm yet we still misses each other. :))) It’s just that, we’re not just used in not seeing each other everyday.
Those random kwentos and rants we have even during class hours.. Yung mga tingin palang natin alam na natin kung ano ang nasa isip ng isa’t-isa. .. Those weird moments we have kaya mas nababaliw ang buong block natin sa ating dalawa. Haha. Our clover chips time from Mon-Thurs… 7eleven hotdog sandwich every Friday.. CR moments before and after class periods.. and yes. Kailangan special mention ang Agri Class of all our subjects yun talaga dapat! Favorite kaya namin yun at kami lang ang nakakaalam why. Hahahahahaha! :)))
I can’t wait for next week, Babe-uh! See youuuuu! I love you!♥
…
Colegio de San Juan de Letran held its annual CBAA Night, (a recognition and awarding ceremony for the future business leaders) last March 23, 2012 at the Golden Bay Fresh Seafood Restaurant.
I’m just going to share with you guys the experience we had it there.
We are a proud classmate of Kurt Godoy, the owner of Twin’s K Gym, who won 4 major awards for that night. Which includes, Operations Management Award, Financial Excellence Award, BEST Business Manager, Best Business Award. :D
Since my Babe-uh keeps on nagging that she wanted to have an award also…. Tadah! She just won the Queen of the Night for this year’s CBAA Night! :))
I’m a proud BFF!♥ Kinabog talaga natin ang other Business Courses! :))
ENTRE Girls!♥
The outfit for that night! :”>
Carpark moments while waiting for Pat to arrive at the same time deciding where to go for the after party..
———————-
The After Party…
We went to Flux Super Club with Sir Letrero… Shhhh… 
Kinda a bit fail after party we had experience. It was BITIN, I must say! Tss.. :\ :))
—————
SLEEP OVER
Jewell, Pat and I went to my Lola’s house to have our sleep over… Since nabitin kami sa Flux, we just continue the session we had sa kwarto. :)) Shot.. Lots of kwentos and chismis and everything…
Whatever happened to this night, I must say that I’ve enjoyed the company of my friends… ‘til next time mii lovesss! :*
PS: I’m the Queen Driver! :))))
Everytime na nakakapanuod ako ng cute lovestory sa big screen, or kapag nakakapakinig ako ng nakakakilig na lovesongs, mejo napagiisip-isip ako na bakit kaya hindi ko itry lumablayp. Hahaha. If only ganun lang din yung mangyayari eh, why not, eh kaso pano kung hindi maging successful kagaya nung sa kanila? Tsaka, natatakot pa rin ako noh. Natatakot akong masaktan. I don’t wanna feel the same pain na na-feel nung mga kakilala ko towards their partners. Though, I know naman na pag pumasok ka sa isang relasyon, may mga times na masasaktan ka talaga. Sabi nga nila, kung handa ka na masaktan, handa ka na rin magmahal. Ewan ko ba! Nainlove naman ako eh. Nasaktan na rin ako. I think, mas hindi ko lang kaya yung ma-heartbroken ako kung mas attached na kami sa isa’t-isa talaga. May nabasa nga ako sa twitter eh — “Once you get attached… You’re fucked”. Hahaha. Sad but true. Kung sa mga nagugustuhan ko nga lang eh, Ang OA na ng reactions ko pag may nagagawa sila na nakakadurog ng puso ko eh… What more Kung may special connection na talaga kami nung guy dba? Pero, I don’t know.. Haven’t experienced being in a relationship yet naman eh. Feeling ko Lang, magiging all out Lang ako sa kanya if ever. That I’ll do everything he wants for him to be happy with me. Yeah, I know, I shouldn’t do that. I hafta leave something for myself also. Ewan! Basta! Ano ba ‘tong pinagsusulat ko dito. Hndi ko nga alam pano ako napunta sa topic na to eh. Hahahaha.
Basta, ngayon.. Hindi ko Lang kakayanin kapag si Chinese Smurf nagka-girlfriend. Like swear!I think, I’m gonna cry out loud like a hungry baby. Well, except nalang kung ako yung girlfriend niya. Hahahahahaha. Joke. Pero totoo. Hahaha. Chos!
Becoming involved in a serious romantic relationship can be a pretty overwhelming experience, especially if you’ve never had the privilege of being in love before. It’s hard to think of many things that deserve to be treated with more seriousness and commitment than the romance you have with your boyfriend, girlfriend, wife or husband! The problem with thin skin Like everything in life, though, it’s possible to take your romantic relationship or marriage a little too seriously.
One of the most important ingredients in a successful relationship is the ability to laugh and have fun even in the face of problems. Thin skin, chronic jealousy and an inability to take stress in stride will all chip away at your relationship and make your sweetheart less likely to trust and share things with you. External stresses are inevitable in even the best relationships. The words and actions of others, random events and even financial worries can be unpleasant to deal with, but taking them too seriously gives them power over your life and your happiness. You decide how you feel! Remember: no person or event has the power to make you upset or unhappy. The only person who decides how you’re going to feel … is you!
Worrying or obsessing about things that you have no control over–and that your sweetheart had nothing to do with–lets those things affect the health of your romantic relationship. Now why in the world would you want to let those pitiful outside influences have any control over the happiness of you and your special someone? Trusting your sweetheart For some people who take their romance too seriously, the root of the problem is fear that their relationship is going to end. That’s an understandable worry for anyone who values their relationship, but getting bent out of shape over any small event makes a breakup more likely, not less.
Trusting your lover, and being confident that they assign the same amount of importance to your relationship as you do, is the first step in denying outside influences any control over your happiness. Rather than immediately getting offended or stressed out over something, ask yourself: does this really threaten our relationship? Is my sweetheart really someone who would let this have a negative affect on our happiness? When you come to the conclusion that the answer to both questions is “no,” make yourself a promise that you won’t let this event have power over your happiness by taking it too seriously.
By learning to take things less seriously and laugh at events that are out of your control, you’ll make your sweetheart feel more trusted, more understood, and more loved. So, when’s the last time you gave your special someone a genuine compliment? With good manners and politeness getting less and less common in today’s brusque society, even romantic relationships are starting to suffer from a lack of common courtesy and compliments. Sure, your girlfriend, wife, husband or boyfriend may already know that you think they are attractive or exciting or intelligent. But why should that stop you from complimenting them every now and then? Compliments shouldn’t only be reserved for new acquaintances or people who you’re trying to impress.
The special people whose support we sometimes take for granted need an occasional compliment, too. A simple “you look very nice today” or “I’m very proud of the job you are doing” can make your lover feel like a million bucks. There’s no reason to go overboard with compliments, of course, and too many can go to a person’s head or start sounding cynical. But promising yourself to give your significant other at least one nice compliment a day is a great way to make your lover feel appreciated and add some good old-fashioned romance to your relationship.
There’s a saying that “Actions Speak Louder than Words”. Meaning — what someone does is much more important than on what someone says.
My point of views regarding this saying….
Oo, tama nga naman na dapat hindi lang tayo nagre-rely sa mga sweet talks. Dapat, tinitingnan din natin yung mga actions niya. For example: Yung guy na nanliligaw sayo or sabihin nalang natin na yung guy na gusto mo eh, puro sweet talks lang ang ginagawa/sinasabi. Eh malay mo naman sadyang ganun lang talaga siya, sweet lang talaga siya kumausap ng mga tao. “Ma-iloveyou/imissyou/ingatka” lang siya na tao. Wala lang naman sa kanya yun. Normal lang sa kanya since ganun lang talaga ang nakasanayan niya. Ikaw naman ‘tong si gaga, nagpadala sa mga sinasabi niya. Akala mo, may something na siya na naffeel sayo dahil sa mga sweet talks niya kaya ikaw naman ‘tong loka-loka, nainlove naman sa Mokong. Tapos iiyak-iyak ka in the end kasi akala mo inlove rin siya sayo pero hindi pala. Adik ka pala eh. Hindi mo kasi inaaral yung mga actions niya towards you and the other people around you. Minsan kasi teh, kailangan mo rin tingnan kung paano siya makitungo sa ibang tao, bago ka kilig-kiligin jan at mag-assume. Sinabihan ka lang na maganda ka. Or ng loveyou, nagfumiling ka na agad. Wag assuming.
On the other hand…
Minsan, actions aren’t enough. You also need those words as an assurance. Eto.. Kung yung sa unang paragraph ng blog na ‘to nagsisimula yung pagiging assuming, dito naman naman sa part na ‘to nagsisimula maguluhan yung tao. For example: You have this friend, close friend. Sobra siya mag-care sayo, sweet yung mga actions niya. Alam mong lagi siya nandyan para sayo whenever you need him. No words just actions ang binibigay niya sayo yet you can feel his love for you. Wala siyang sinasabi na kung mahal ka na ba niya or what. Hindi siya nagsasabi ng kung ano mang naffeel niya for you dahil I don’t know, pwedeng dahil nahihiya siya, or natatakot siya sa pwedeng mangyari if ever magtapat siya sayo or worst case scenario, wala talaga siya naffeel sayo. Minsan kasi kahit pa grabe na yung pagpapadama sayo ng taong ‘to ng pagmamahal sayo, kahit sobrang obvious na gusto ka rin niya, hindi mo rin masigurado dahil wala nga naman siyang sinasabi. Biglang isang babae na nakakaranas ng ganitong sitwasyon, mahirap, dahil ikaw ang babae. Parang hindi naman maganda kung ikaw ang magtanong ano na ba status niyo. Kung sa lalaki, mejo madali-dali pa. Kaya minsan, hindi rin okay pag puro magpaaramdam lang. Kailangan din nung salita para ma-sigurado yung nararamdaman.
Basta, ang akin lang, dapat equal lang. Equal yung pagpapakita at pagsasabi mo ng nararamdaman mo sa isang tao para walang maguguluhan. Walang magaassume. Walang iiyak sa huli.
Kung mahal / gusto mo ang isang tao, go! Ipakita/ipadama/sabihin mo ‘to sa kanya. Malay mo pareho pala kayo ng nararamdaman. Eh kung hindi ka nag-take ng risk? Eh di ikaw rin yung magsisisi/manghihinayang in the end. Kung hindi naman mutual yung naffeel niyo, okay lang yan. Mas masarap pa rin sa pakiramdam kapag nalalabas mo yung itinatago mo sa kaibuturan ng iyong puso. Kaya kayo, mga ate, mga kuya, go go go na! Wag na maging duwag at torpe! We’re living in a modern civilization now, hindi na uso yan. Now, close your eyes. Take a deep breath. Then isigaw mo na kaya mo ‘to! Then puntahan mo na yung gusto mo, sabihin mo na sa kanya naffeel mo. Gogogo! You can do it! ;)
- F -
Hahahahahaha! Naalala ko ulit bigla, kaya ang dami ko na naman tawa. Hahahahahaha.
Ganito kasi yung scene:
Naka-upo ako sa desk ko. Sa likod ko si Kenneth naglalaro ng Temple run sa iPad. Dahil ang hyper ko, ginugulo ko siya at nakikipindot din ako.
Kenneth: ano ba yan! Wag ka magulo! Elton, patahimikin mo nga ‘to!
At dahil mas hyper si Elton, nagulat nalang ako bigla akong lumutang. Bigla niya ako binuhat from my desk at ipinatong sa teacher’s table. Amp. Hahahahahhahahahhaha!
Before, lagi ko sinasabi na if ever mag-boyfriend ako, I won’t mind if i-kiss/makipag-churvalooo siya sa iba since wala lang naman yun and ako naman ang love niya. Pero…… Eto na nga… Etong baliw na lalaking gusto ko, nalaman kong nakipag-churvalooo siya sa iba last month. Hayy jusko.. Umusok ang ilong ko bigla. Hahaha. Ganito pala yung feeling nun noh? Oo na. Selos na kung selos. Kahit ba isang kalapati yung ginanun nila nakakainis pa rin. Alam niyo kasi yun? Hayyyy nakooooo! Mga lalaki nga naman! >.
I have this friend na nakilala ko nung June 2009 pa.. Siya yung pinaka-una kong naging close nung nag transfer ako sa Letran. I must say na sooooobra kaming close nito. Pag ako wala, sa kanya ako hinahanap. Pag siya naman ang wala sakin siya hinahanap just because kami yung laging magkausap. Kapag kailangan niya ako, kahit nasa bahay ako, pupuntahan ko siya. Ganun din naman siya sakin. Alam niya kwento ng buhay ko, ganun din ako sa kanya. Maski yung pagkakagusto ko sa kanya way back 2009 alam niya yun. Hahahaha. Oh well, 2009 pa yun, hindi na ngayon. Haha. Kapag may nakita siyang something interesting or pag may problems siya or pag may gusto siyang bagay, ako una niya kinakausap para hingin yung opinion ko about it. Lagi siya naka-Fatima dati sa bawat bagay na gagawin niya. Na minsan dumarating sa point na nakakairita na at lagi ko sinasabi sa kanya na magbago na siya. Dumating November 2011, 2nd sem na.. Simula ng araw na to hindi ko na kilala yung taong pumapasok sa klase namin. Isang bagong Tao na siya. Kabaligtaran ng ugali ng kaibigan ko. Mas seryoso. Mas focus sa pagaaral. As his bestfriend/ate/nanay, natutuwa naman ako sa nangyayaring pagbabago sa kanya dahil pinapahalagahan na niya yung studies niya ngayon. Ang kaso.. Yung pagiging seryoso niya, dinala na niya hanggang sa labas. Hindi na siya masyado nagsasalita.. Kahit ako hindi na niya ganun kinakausap. Nalulungkot lang ako sa sudden change niya na to. Namimiss ko na yung kaibigan ko. Yung kaibigan kong nakilala ko nung june2009. Ang feeling ko kasi ngayon nawalan ako ng kaibigan eh.. Sobrang ibang Tao na siya ngayon. Last time I saw him smile/laugh was nung laNaval pa last sem, and that was last October 2011 pa. Ilang beses ko na rin tnry na basagin yung pagiging tahimik at seryoso niya ngunit nabigo ako. Namimiss ko na siya. Sobra sobra.
Dude, kung nababasa mo ‘to, tatawa nalang ako. Hahahaha. Alam mo naman na ‘to eh dba.. Sinabi ko na ‘to lahat sayo sa text. Basta, lagi lang ako nandito for you if ever you need me. And suportahan nalang kita jan sa bago mong trip sa buhay. Lamonaman na mahal kita eh. Dba nga ikaw Ang baby ko? :) Dami mong alam masyado eh. Hindi mo naman kailangan maging ganyan kaseryoso eh.. Tinutulungan naman kita eh, dba? Namimiss na kitang baliw ka. Namimiss ko na yng bestfriend ko. Pinaiyak mo na naman ako
I know it’s your blog and you have the rights to post whatever you want to post there pero sana you think first before posting such blog as this. Watch your words naman, my dear. Ako nga nadebarred sa UST pero never akong naging bitter eh. Marami rin akong kakilalang debarred pero never nagsalita ng masama against UST. Nakakalungkot lang na yung mga taong kagaya mong never pa na-experience mag-aral dun yung magbibitaw ng mga masasamang salita against UST. Try to think bakit sobrang daming nag-react sa post mo. It only means that a lot of people loves UST so much. As you’ve said, you don’t deserve to study in UST but you should try studying there so that you’ll eat everything you’ve said.
And one more thing.. You don’t have any rights to say bobo/tatanga-tanga to other people dahil walang nilikha si God na taong bobo at tanga. You might be smarter than them pero that doesn’t mean that you have the rights to degrade them down. Bata ka pa masyado. Tsaka ka na magsalita ng kung anu-ano kapag may napatunayan ka na sa sarili mo.
Sorry, I just have to let it out of my chest. Nakakasira kasi ng gabi yung post mo eh.
This day was super asdfghjkl! I have a 3pm-6pm Accounting class every Friday. Decided to leave my unit a bit early para makaiwas sa traffic along greenhills because of Xavier’s dismissal. When I reached Espana I’ve realized that I left my wallet on my room. Wala akong kapera-pera pati driver’s license ko wala rin so I don’t have any choice but to go back to my house. Balewala yung pagalis ko ng maaga dahil naabutan rin ako ng traffic pabalik ng Manila. I reached Intramuros ng mga 4pm. Super late na ako. Malaman laman kong absent ang prof namin. What is malas? Ang saya lungs. So ayun.. Nagpunta nalang kami sa harbor ng mga EN. Ang kulit lang kasi eto yung day na puro may mga dalang car so kaya parang may sarili kaming parade papuntang harbor. Then after harbor.. We went straight to Ate Val’s pad at Makati. and the rest is history.
Yung totoo.. hindi ko alam kung ano ang ittype ko dito sa post na ‘to eh. Hindi ko nga rin alam bakit ako nagbblog eh tinatamad naman ako. Parang bigla nalang may humatak sakin papunta sa tumblr at iclick aang Text kaya eto ako ngayon, nagbblog na hindi ko alam kung ano ang patutunguhan ng mga pinagttype ko dito. Hahaha. 2012. End of the world na daw sabi ng ilan. Naniniwala ka ba? Ako? Hindi. Tanging yung may likha lang sa atin kung kelan niya babawiin ang ipanahiram na yaman sa atin. Anywaysss.. Bagong taon na naman. Napakabilis ng panahon. Iniisip ko gumawa ng New Year’s resolution kaso tinatamad ako magisip. Haha. Basta, para sa taon na ‘to, siguro, I will just live my life as if there’s no tomorrow. Gagawin ko lahat ng pwede kong gawin na nakakapagsaya hindi lang sa akin ngunit pati na rin sa ibang tao. Wala lang.. Ang ganda ganda mabuhay, bakit niyo sasayangin yung oras niyo magpaka-depress sa isang bagay. Dba dba? Sa taon na ‘to, makakaasa kayo ng better Fatima. Iisipin ko na rin muna ang mga bagay na gagawin at sasabihin ko bago ko gawin yun para walang pagsisisi sa huli. basta, yun na yun. Pagdating naman sa love.. Hindi naman kais natuturuan yung puso eh. Hindi ko kayang utusan yung puso ko na itigil ko na yung paghanga sa kanya. Siguro, sa taon na ‘to, bubuksan ko na rin yung puso ko para sa ibang tao. Chos! (Sigurado ba ako dito? Lol) Basta! Hindi ko na masyadong ibibigay yung full attention ko sa isang lalaki na ewan ko kung ano ba talaga ako sa kanya. Hahahahahaha. Okay. Siya nga nagpapakulay ng buhay ko. Siya rin naman nagpapalungkot sa akin pag may nakikita akong hindi kaaya-aya sa paningin ko pero, marami pang iba jan. Ngayon, I will just go with the flow. Hindi naman ‘to dapat minamadali. Kung darating ‘to, darating ‘to just in time. Haha. Ang labo labo na ng post ko. Basta! Magsasaya ako ngayong taon na ‘to! Heehee :>
The year 2011 was really a crazyyyyyyyy year for me! Y’all know that! :)) Sobrang daming nangyari. Nakakaloka! Loka-loka na nga ako, lalo pa ako naloka. Lol.
I’ve been doing this year-end-blog for 5 years now. Wala lang. Before the year ends, I wanna remember the things I’ve accomplished and am thankful for during 2011. I might not recall everything but here are the ones I remember:
January: Ang naaalala ko lang dito is yung surprise birthday video na pakulo ni Gem kay Elton eh. Hahahaha. Okay. Hindi na ako magsasalita about dito dahil nablog ko na rin naman ‘to before. :)))
February: Colegio Week. This is the time when our block started to bond. Yung bond na tipong lalabas, magmmall, videoke, shot. Remember the shisha nights we had, EN? Every friday, shisha. SkyGarden-Harbor-SkyGarden. :) Meron pa ako naalala sa month na ‘to.. Yung Feb.21 thing ng Entre. Meow! hahaha. Tsaka, sa month na ‘to, naging kami ni Simon.. Shempre, joke lang yun. Hindi yung totoo. Ang daming likes ng relationship status ko. Ganun niyo na ba ako talaga kagusto magkaboyfriend, friends? Hahahahahaha.
March: Dito sa month na ‘to nagppasimula ng lahat ng kalokohan ko sa buong taon eh. Actually, hindi lang naman ako, dahil bff kami ni Jewell, magkaramay kami dito. :))) Those people whom I’m always with knows what I’m talking about. ;)
April: I must say that April would definitely the saddest for us, ‘coz our cousins migrated to Canada. Wala lang, kasi, we’re used na lagi namin silang nakikita and nakakasama, pero ngayon, we don’t have any idea when are we going to see each other again. Though, after a week, yung kalungkutan naman na yun napalitan rin ng saya kasi nagbakasyon si Mama dito sa PH. :)
May: Ansaveeeh naman ng month ng ‘to na wala akong ginawa kung hindi gumala at mamasyal with family. Ang saya lungs. Dami napuntahan. Hahahaha. Plus yung text pa na nagpapaisip sakin if the feeling is mutual.
June: Start of classes. Umabot na rin ako sa wakas! Ang ganda ganda pa ng bungad ng aking churva sa akin. Hahahahaha! Pag naalala ko yun, kinikilig pa rin ako. Hahahahahah!
July: Hayyy nako.. sa month naman na ‘to umalis yung closest guy friend ko.. si Quizon baliw. Eto rin yung month na nagsimula na akong maging busy sa paggawa ko ng Business Plan kaya hindi na rin ako nakapunta sa despedida niya. Sarreeh!
August: Bukod sa kabusyhan ko sa business plan ko, puros kalokohan lang din pinaggagawa ko sa month na ‘to.Idagdag pa natin yung pagenroll ko ulit sa driving school. lol. Dito rin sa month na ‘to ko naisipan na sumali sa Cheering Squad ng Yellow Dragons. Ahahaha!
September: Eto na talaga yung pinaka busy at pinaka stressfull na month for me sa buong buhay ko. Chos. Hahahaha. Eto yung birthday month ko. Tapos training pa ng cheering every other day na eventually naging everyday na.. Tapos, ginagawa kopa business plan ko.. Tapos, pinahuli namin yung nanloko samin sa FS.. Tapos, oral defense pa.. Cheering competition.. Idagdag mo pa yung iba pang academic chuchu, tapos driving lessons ko pa.. tapos, lumalandi pa ako. chos. Hahaha. Eto na talaga yun! Thank goodness, naka-survived ako! :D
October: Sobrang mixed emotions lang ang nafeel ko this month. Merong kilig, kasi may nakikita akong nag-eeffort sakin. Meron din namang drama dahil dun sa pagtatalo naming magkakapatid against mommy. Merong regrets kasi hindi ko alam bakit ako pumayagsa ano. Meron namang masaya kasi tuluyan na namin nilayasan ang lola namin sa bahay at tuluyan na kaming bumukod magkakapatid. Nakuha ko na rin yung car ko na practisan ng lahat sa month na ‘to. hehe.
November: Overall, naging masaya naman ang month na ‘to eh. Seryoso. Kaso, hindi ko alam kung pano ko ikkwento/iddescribe yung summary ng month na ‘to sa inyo. Uhm.. ganito nalang.. Siguro, kung mas pinili ko yung una kong nakausap, siguro hindi mangyayari yung mga nangyari sa buwan na ‘to at hindi rin mauuwi sa ganun. Sobrang nakakaloka lang. Sobrang unexpected lahat. Ni sa imaginations ko hindi ko siya naimagine. Then after nun, alam ko may nagbago. Nafeel ko yung changes na yun. Ikaw, nafeel mo rin ba? Hahahahaha. Pero, okay na.. tapos na.. Let’s just move on and forget everything, okay? Hahahaha. Kung binabasa mo ‘to, nagegets mo ba? Hahahahahahahahahahaha! Ang dami kong tawa dba? Hahahaha!
December: “Ang Disyembre ko ay malungkot” — Yan ang exact line na bagay sakin sa month na ‘to. Ewan ko ba anong trip ko. Hindi ko rin maintindihan sarili ko bakit ako depress ngayong buwan na to. haha. baliw lang. Basta, tinatamad akong pumasok, tinatamad akong makipag mingle sa mga friends ko, tinatamad akong lumabas at pumarty. Ni hindi nga ako umattend ng paskuhan dahil ayoko lang. Hahahaha. Anyhoo, umuwi naman si Mama dito eh. Dito siya nag-Christmas after 5 years. :) Okay na rin kasi kumpleto kami. Shopping dito, shopping doon. Just in time sa pagiging depress ko. Best anti depressant talaga ang pagshoshopping. Hahahahaha.
———
Trying to recall all these made me realize that 2011 has been a great year for me, and there’s no one else to thank most but Him. To the people who were there, and to the people I’ve met this year, thank you for being a part of my life. Without you guys, this year wouldn’t be this great. Sobrang unforgettable year, indeed!
Happy New Year!
Let’s all rock 2012! :)
End of the year kasi, uso drama ngayon. Haha. Balak ko ilagay ‘tong message ko sa inyo sa year-end-blog ko kaso knowing you, alam kong hindi niyo pagttiyagaang basahin yun dahil mahaba na nga yung blog ko, mahaba pa rin ‘to, baka hindi niyo pa mabasa yung message ko for you kaya ni-separate ko nalang. Hahaha. Basahin niyo ‘to anak ng tipaklong. Pinaghirapan kong itype ‘to. Haha. Eto na.. Sisimulan ko na. Lol.
Three years na rin tayong magkakasama..kasawa na! Chos! Sa three years na yun, lalo tayong naging close sa isa’t-isa. Lalo na sa year na ‘to, I must say na mas nadevelop yung relationship natin sa isa’t-isa. Mas naging close pa tayo na tipong yung closeness natin umabot na sa different level. Lol. Just this year, sobrang dami nating pinagdaanan. Pwede ko nga siyang maihalintulad sa movie eh. May. Iba-ibang genre..
Soooobrang daming nangyari satin sa loob lang ng 12months. Gusto ko lang mag-thank you sa inyo para sa lahat. Thank you for always being there. Kahit na baliw ako. Kahit na topakin ako, anjan pa rin kayo for me. Thank you dahil naffeel ko yung love and care niyo sakin. Hahahahaha. Yung simpleng text niyo lang na “San ka?” pag late/absent ako, kinikilig na ako. Kahit na yun lang yun, it really mean so much to me. Hahaha. Gusto ko rin magsorry if may mga nagagawa man ako or nasasabi akong nakakasakit sa inyo. I really don’t mean it. Pag ganun na, mejo below the belt na yung mga banat ko, sabihan niyo ako agad para tumigil na ako. :) I’m so thankful na nakilala ko kayo. Basta, alam niyo naman eh.. Lagi lang ako nandito if you need me. ;)
Jewell: Babe-uh! You know how much I love you! Kahit na ginagamit mo ako para pagtakpan yung mga kalokohan na ginagawa mo sa mommy mo like yung pag-ggym natin kuno nung August kaya masakit katawan mo pero ang totoo hindi tayo magkasama nun dahil….. Hahahahahahahaha. Sobrang dami nating mga ginawa na parehong you know what I mean. Hahahaha. Tingin palang nagkakaintindihan na tayo na kaya minsan ang weird na nating tingnan kasi tayo lang ang nagkakaintindihan. Hahahahaha. You’re my soul sister. Kambal din ng kapalaran. Lol.
Elton: Isa ka pang bruha ka! Hahaha. Kahit na puro tayo gaguhan.. Mahal kita. Mahal hindi yung romantic love ah. Jusko. Haha. Hindi tayo talo. Dba, dba? Haha. Sobrang kilala na natin ang isa’t isa, para na tayong mag kapatid. Alam natin halos lahat ng kalokohan ng isa’t isa. Lol. Kung anu-anong kabulastugan ang ginagawa natin.. Initigil na natin. Magbago na tayo sa 2012. Lol. Salamat nga pala sa lahat ah. Salamat sa concern mo. Kahit na siraulo ka, mabait ka pa rin. Thank you din sa pagiging driver ko. Hahahahahahahahahahaha.
Kenneth: I actually don’t know what am I going to say to you. Lol. Biglang uminglish na. Hahaha. Parang dati kasi ang dami-dami kong gusto sabihin sayo, then suddenly, biglang eto.. Naba-blanko na ako. Mejo gets mo naman why dba? :) Hindi ko alam kung ano mga tumatakbo sa isip mo. Gusto ko kasi yun malaman eh. Chismosa pala. Haha. Isa ka pa ehh.. Ano bang mga pinaggagawa natin? Puro rin ka-churvahan mga nangyayari tayong dalawa magkasama or kahit pag nagkakadikit lang tayo eh. Lol. Ni sa imaginations ko hindi sumagi sa isip ko na magagawa mo yung mga ganun. Baliw ka kasi eh! Basta ah.. Magbago na tayo… Alam mo na yun. Hahahahaha.
Kurt: F.Y.I. Hindi po ako bitter dahil wala naman akong kakabitteran. :p wag mo pasa sakin yung nararamdaman mo. Okay Lang yan Kurt.. Bitter is better naman eh. Lol. Susuportahan ka lang namin ni Ate Val.. You know naman na chic ka namin eh. Hahahaha.
Simon: Ako kasi yung kaklase/kaibigan/assistant/nanay/yaya/banko mo eh noh? Naging boyfriend at ex na nga rin kita kuno eh. Hahaha. Salamat dahil sinasakyan mo mga trip ko. Lol. Magthankyou ka rin sakin sa mga nagawa ko sayo. Inuutusan kita. Magthankyou ka. Chos. Pero talaga Simon… Ang weird mo ngayon. Nag2ndsem lang eh. Nakakamiss rin pala yung makulit na Simon sa classroom. Lol.
Godoy: Sorry if lagi kita tinatarayan. Haha. Hindi ka kasi pikon eh. Hahaha. Dayaaaa! Iiwan mo na kami sa Letran eh. Ggraduate ka na. TSS!
Ian: Alam mo ikaw yung taong mahilig mangasar tapos pag ikaw ung inasar, anng pikon mo. Hahahaha. Salamat kasi kahit na minsan ang sungit mo, lagi ka pa rin nanjan para samin ni Jewell. Kahit na 30mins. na kamin sa Cr hinihintay mo pa rin kami. Hahaha.
Kath: Minsan try mo ayusin yung text mo kasi minsan hindi ko siya maintindihan eh. Bawas bawasan din yung kaartehan sa text. Lol. Love youuu katherine! Magbbond din tayo ulit pag may time. Hahaha.
Ate Val: Thankyouu sa pakikinig sa mga hinaing ko sa buhay about alam mo na. Hahahaha. I love you, Rapunzel! Dito lang ako lagi for you. :*
————
Ayoko na. Pagod na ako mag-type at mag-isip. Okay na ‘to! :)) Next time ko nalang dagdagan. Hahaha! Merry Christmas sa inyong lahat and Advance Happy New Year! Basta! Mahal ko kayong lahat!❤
… that Everything Happens For A Reason.. Maybe, the reason why that thing happened to us is for me to realize that he’s not the one for me. That there are still lots of fishes in the ocean, and I can still find another one. A better one. The one where I can find my true happiness with. Hayyy :/
